เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่า ..... คนที่ร้องไห้ให้กับ "ความรัก" ช่างเป็นคนที่โง่

แค่คน คนเดียวเนี้ยเหรอที่ จะมีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้เรา "ร้องไห้"


ฉันเคยคิดว่า ..... ความรักทำให้คนโง่ ที่มองไม่เห็นความชั่วร้ายของเค้า

ฉันเคยคิดว่า ..... ความรักคือ การหลอกลวง เพื่อหวังอะไรสักอย่าง



ฉันเคยคิดว่า ..... ไม่มีวันซะหรอกที่ฉันจะร้องไห้ให้กับความรัก

ฉันเคยคิดว่า ..... ความรักเป็นเรื่องไร้สาระ



ฉันเคยคิดว่า ..... การมีความรัก ทำให้เราต้องมีภาระมากมาย

ฉันเคยคิดว่า ..... ความรักมันมีอะไรดีนัก ทำไมใคร ๆ จึงใฝ่หา



แต่พอฉันได้มารู้จักกับคน คนหนึ่ง ....

เขาทำให้ฉันรู้จักคำว่า “รัก” มากขึ้น



“รัก” มันมีอะไรมากกว่าที่เราคิดไว้

มันสามารถทำให้เราเป็นคนอ่อนไหวได้

ทำให้เรา มีความสุข ที่ได้อยู่ใกล้ ๆ เค้า

ทำให้เรามีกำลังใจ ทำให้เรามีเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่ง

ทำให้เรากลายเป็นคนโง่เหมือนที่เราคิดไว้



... เพราะอะไรนะเหรอ

ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่า ทำไม ...

บางทีเรายอมที่จะโง่ทั้ง ๆ ที่เราก็รู้อยู่ ว่าเค้าหลอกเรา

แต่เราก็ไม่ทำอะไร เพราะเรากลัว ว่ารัก นั้นจะจบลง



เรากลัว ที่จะไม่มี เค้าอยู่เคียงข้าง

เรากลัวว่ารักนั้นจากเราไปเมื่อไหร่

เพราะถ้ารักจากไป...มันจะทำให้เรา กินไม่ได้ นอนไม่หลับ

ไม่มีกระจิต กระใจ จะทำอะไรได้...



และแล้วฉันก็เข้าใจรักมากขึ้น

เมื่อวันหนึ่ง...ฉันนั่งร้องไห้อยู่ในมุมๆ หนึ่งของห้อง

ไม่เป็นอันจะทำอะไร เรียนหนังสือก็ไม่รู้เรื่อง

งานที่ทำออกมาก็ทำออกมาได้ไม่ดี ...

เพื่อน ๆ มาปลอบก็ไม่ทำให้จิตใจฉันดีขึ้น ....



ฉันได้แต่นั่งคิดถึง คำพูดเก่าๆ ที่ผ่านมา

จากที่ฉันคิดไว้ว่า ไม่มีวันซะหรอกที่ฉันจะร้องไห้เพราะความรัก

แต่มันก็ทำให้ฉันร้องไห้ฟูมฟายได้เป็นหลายวัน เหมือนกัน

จากที่คิดว่ารักเป็นเรื่องไร้สาระ ...

แต่มันกลับให้ฉันเห็นคุณค่าของความรักมากขึ้น



จากที่คิดว่าความรักมันมีอะไรดีนัก ทำไมใคร ๆ จึงใฝ่หา

ขณะนี้ฉันได้รู้แล้วว่าทำไมทุกคนจึงอยากมีรัก...

และฉันก็รู้ว่าความรักมันมีอิทธิพล กับ คนเรา

ก็ต่อเมื่อฉันได้เจอกับตัวเองแล้วจริงๆ ...