เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่า .....
คนที่ร้องไห้ให้กับ "ความรัก" ช่างเป็นคนที่โง่
แค่คน คนเดียวเนี้ยเหรอที่ จะมีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้เรา "ร้องไห้"ฉันเคยคิดว่า .....
ความรักทำให้คนโง่ ที่มองไม่เห็นความชั่วร้ายของเค้าฉันเคยคิดว่า .....
ความรักคือ การหลอกลวง เพื่อหวังอะไรสักอย่างฉันเคยคิดว่า .....
ไม่มีวันซะหรอกที่ฉันจะร้องไห้ให้กับความรักฉันเคยคิดว่า .....
ความรักเป็นเรื่องไร้สาระฉันเคยคิดว่า .....
การมีความรัก ทำให้เราต้องมีภาระมากมายฉันเคยคิดว่า .....
ความรักมันมีอะไรดีนัก ทำไมใคร ๆ จึงใฝ่หาแต่พอฉันได้มารู้จักกับคน คนหนึ่ง ....
เขาทำให้ฉันรู้จักคำว่า “รัก” มากขึ้น
“รัก” มันมีอะไรมากกว่าที่เราคิดไว้มันสามารถทำให้เราเป็นคนอ่อนไหวได้
ทำให้เรา มีความสุข ที่ได้อยู่ใกล้ ๆ เค้า
ทำให้เรามีกำลังใจ ทำให้เรามีเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่ง
ทำให้เรากลายเป็นคนโง่เหมือนที่เราคิดไว้
... เพราะอะไรนะเหรอ
ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่า ทำไม ...บางทีเรายอมที่จะโง่ทั้ง ๆ ที่เราก็รู้อยู่ ว่าเค้าหลอกเรา
แต่เราก็ไม่ทำอะไร เพราะเรากลัว ว่ารัก นั้นจะจบลง
เรากลัว ที่จะไม่มี เค้าอยู่เคียงข้าง
เรากลัวว่ารักนั้นจากเราไปเมื่อไหร่
เพราะถ้ารักจากไป...มันจะทำให้เรา กินไม่ได้ นอนไม่หลับ
ไม่มีกระจิต กระใจ จะทำอะไรได้...
และแล้วฉันก็เข้าใจรักมากขึ้น
เมื่อวันหนึ่ง...ฉันนั่งร้องไห้อยู่ในมุมๆ หนึ่งของห้องไม่เป็นอันจะทำอะไร เรียนหนังสือก็ไม่รู้เรื่อง
งานที่ทำออกมาก็ทำออกมาได้ไม่ดี ...
เพื่อน ๆ มาปลอบก็ไม่ทำให้จิตใจฉันดีขึ้น ....
ฉันได้แต่นั่งคิดถึง คำพูดเก่าๆ ที่ผ่านมา
จากที่ฉันคิดไว้ว่า ไม่มีวันซะหรอกที่ฉันจะร้องไห้เพราะความรัก
แต่มันก็ทำให้ฉันร้องไห้ฟูมฟายได้เป็นหลายวัน เหมือนกัน
จากที่คิดว่ารักเป็นเรื่องไร้สาระ ...
แต่มันกลับให้ฉันเห็นคุณค่าของความรักมากขึ้นจากที่คิดว่าความรักมันมีอะไรดีนัก ทำไมใคร ๆ จึงใฝ่หา
ขณะนี้ฉันได้รู้แล้วว่าทำไมทุกคนจึงอยากมีรัก...
และฉันก็รู้ว่าความรักมันมีอิทธิพล กับ คนเรา
ก็ต่อเมื่อฉันได้เจอกับตัวเองแล้วจริงๆ ...
คิดถึงมากมาย
โทดทีไม่ได้โทรหา
พอดียุ่งเรื่องรับน้อง
ดูแลตัวเองด้วยนะค่ะ
เปงห่วงมากมาย
ฝันดีจ้าเพื่อนรักก